شمس الدين بن جمال الدين البهبهاني « 1 » عالم فاضل زاهد ، فقيه حكيم ، صاحب تأليفات كثيره در فقه و اصول و كلام از جمله شرح معالم قريب يك صد و سى هزار بيت و حواشى بر قوانين و بر مطول و رساله‌اى در اصول دين و غيره . تلمذ كرده بر استاد اكبر بهبهانى و بر علّامهء طباطبائى و ميرزا مهدى شهرستانى و صاحب رياض . و متوطن شده بود در ارض اقدس ، و در صحن عتيق در حجرهء مقابل گنبد مطهّر منزل كرده بود و از مردم عزلت جسته و پيوسته مشغول تأليف بود تا آن‌كه در سنهء 1248 در 14 ماه رمضان به رحمت ايزدى پيوست . قبرش در صفهء همان حجره است كه قريب 50 سال در آن حجره منزل داشت و تدريس مىكرد و آن متصل است به حجره‌اى كه جناب شيخ حرّ عاملى در ايوان آن مدفون است و تلميذ او فاضل بسطامى احوال او را در فردوس التواريخ نگاشته است . شهرآشوب المازندراني « 2 » فاضل محدّث ، روايت كرده از او پسرش على و پسر پسرش محمد بن على ، چنان كه در مناقب ذكر كرده . شهيلة « 3 » بن محمّد بن أبي هاشم الحسيني سيد فخر الدين امير مكه ، عالم صالح . شيخ منتجب الدين گفته كه ، روايت كرد از براى ما كتاب شهاب قاضى ابى عبد اللّه محمد بن سلامة بن جعفر قضاعى را از او .

--> ( 1 ) . فردوس التواريخ ، ص 131 و 106 ( 2 ) . امل الآمل ، ج 2 ، ص 133 ( 3 ) . در امل الآمل ، ج 2 ، ص 132 ؛ جامع الرواة ، ج 1 ، ص 402 ؛ شميلة بن محمد يا شميل بن محمد كه در بحار الأنوار ، ج 102 ، ص 231 ، ( فهرست منتجب الدين ) ، آمده است